Myanmar children bought and sold by army recruiters: report
AFP: 31 October 2007
NEW YORK: Children as young as 10 are being forcibly recruited into the Myanmar army, bought and sold by military recruiters desperate to swell their ranks, Human Rights Watch said in a report Wednesday.

The military, plagued by high desertion rates and a lack of volunteers, is enabling the practice with military recruiters and civilians getting cash and other incentives for each new recruit, the rights group said.

"The government's senior generals tolerate the blatant recruitment of children and fail to punish perpetrators," said Jo Becker, a child's rights advocate for Human Rights Watch.

"In this environment, army recruiters traffic children at will."

Recruiters, desperate to meet quotas set by their superiors, target children at train and bus stations, markets and other public places and threaten them if they refuse to join.

Some children are beaten until they agree, said the report entitled "Sold to be Soldiers: The Recruitment and Use of Child Soldiers in Burma."

"Burma" is the former name of the country, which was changed to "Myanmar" by the military government in 1989. Some western countries like the UK and US, and groups who are against the Myanmar government still refer to the country as "Burma".

The rights group said thousands of children are among the army's ranks and in some newly-formed battalians, children reportedly represent a large percentage of privates.

"They filled the forms and asked my age, and when I said 16, I was slapped and he said, 'You are 18. Answer 18,'" Maung Zaw Oo told Human Rights Watch, recounting the second time he was forced into service.

Another former child soldier, Than Myint Oo, said, "The officers are corrupt and the battalions have to get recruits, so there's a business.

"The battalions bribe the recruiting officers to get recruits for them. These are mostly underage recruits, but the recruiting officers fill out the forms for them and say they're 18."

One boy said he was forced into the army at age 11, despite being only 1.3 meters tall and weighing less than 31 kilograms.

The country's recent bloody crackdown on pro-democracy protesters led by Buddhist monks sparked international outrage, with the US tightening sanctions on the ruling military government.

And the sweep against monks and other protesters may make children more vulnerable to recruitment as the army could "find it even harder to find willing volunteers," Human Rights Watch said.

Although the UN Security Council has threatened sanctions against those linked to the use of child soldiers, it has so far taken no action, it said.

The report calls for the Security Council to consider possible bans on the supply of arms and military assistance and travel restrictions on government leaders.

"The Security Council should fulfill its pledge to hold violators to account for recruiting and using child soldiers," Becker said.

"Given Myanmar's abysmal record on child soldiers, sanctions against the military government are clearly warranted," said Becker.

Apart from the military, most of the country's 30 or more non-state armed groups reportedly also use child soldiers but in smaller numbers, the report said.

The government has created a committee that it says works to prevent the recruitment of children but Becker said the committee is a "sham" and spends most of its time denouncing reports of child soldiers.

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

တံဆိပ္ေတာ္ေခါင္း ေကာ္မကပ္ရျခင္းအေၾကာင္း
ေနထူး

ျမန္မာစစ္အစိုးရက ထိပ္တန္း အေကာင္းစား တံဆိပ္ေခါင္း အသစ္တမ်ဳိး ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊရဲ႕ ပံုနဲ႔ပါ။
တံဆိပ္ေခါင္းသစ္ဟာ စာအိတ္မွာ မကပ္ဘူးျဖစ္ေနတဲ့သတင္း ေရႊနားေတာ္ ေပါက္ၾကားေတာ္မူလို႔ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးက အမ်က္မာန္ ရွေတာ္မူတာေၾကာင့္ အေရးယူေတာ္မူဖို႔ စစ္ေဆးေစလို႔ အမိန္႔ေတာ္ ခ်မွတ္လိုက္ပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ အထူးစံုစမ္းေရးကာ္မရွင္ ဖြဲ႕စည္းၿပီး ဆက္သြယ္ေရး၊ စာတုိက္ႏွင့္ ေၾကးနန္း၀န္ႀကီး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္သိန္းေဇာ္ ကိုယ္တုိင္ဦးစီးကာ စာတုိက္ႀကီးကို ေရာက္ခ်လာၿပီး တံဆိပ္ေတာ္ေခါင္း ေကာ္မကပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းျမစ္ကို စစ္ေဆးေတာ္မူပါသတဲ့။
တလတိတိ ၾကာေအာင္ စံုစမ္းစစ္ေဆးၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ အထူးစံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္က တံဆိပ္ေတာ္ေခါင္း ေကာ္မကပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်က္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း အစီရင္ခံတင္ျပပါတယ္။
(၁) တံဆိပ္ေခါင္းေတာ္ဟာ တံဆိပ္ေခါင္းအဂၤါနဲ႔ ျပည့္စံုတယ္။
(၂) ေကာ္ရွိရ ကပ္ရမယ့္ ဘက္မွာလည္း ျပည့္စံုေကာင္းမြန္တယ္။
ဒါေပမယ့္ …
(၃) တံဆိပ္ေခါင္း သံုးသူမ်ားက ေကာ္သုတ္တဲ့ ဘက္ကို တံေတြးမဆြတ္ဘဲ မ်က္ႏွာစာဘက္ကို တံေတြးေထြးေနတယ္ … တဲ့။

(အဂၤလိပ္လို ေပးပို႔လာတာကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မူရင္းေရးသူေရာ ေပးပို႔သူကိုပါ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ေနထူး

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ တိမ္းေရွာင္ လြတ္ေျမာက္လာေသာ သံဃာ့တပ္ေပါင္းစု ဦးေဆာင္ဆရာ ေတာ္တပါးျဖစ္သည့္ အရွင္ေကာ၀ိဒႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးကို ၾကည့္႐ႈနားဆင္လိုပါလွ်င္ ...

ဒီေနရာကို click ၍ ၾကည့္႐ႈ နားဆင္ပါ။

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ပြဲသိမ္းလက္သီး
ေဒါင္းတမန္

ကိုယ့္လူရယ္
အကယ္ဒမီေရွာ့နဲ႔
ရင္ေကာ့ၿပီး ျပမေနစမ္းပါနဲ႔
အလြန္ျပင္းတဲ့ ၀ိုက္လက္သီး
အ႐ိႈက္တည့္တည့္ႀကီး ထိခဲ့မင့္ဟာ
ဘယ္ေလာက္ထိ ခံႏိုင္မွာတဲ့တုန္း
ဒိုင္ပြဲရပ္ အေျဖသာ
လက္ခံလိုက္ပါေတာ့။

အဲဒီလက္သီးဟာ
ဟိုလီဖီး ထိုးသေလာက္
မိုဟာမက္အလီ ထိုးသေလာက္
မိုက္တိုင္စန္တို႔ ထိုးခဲ့သေလာက္သာ
ျပင္းထန္တယ္ မထင္ပါနဲ႔။

အဲဒီလက္သီးခ်က္မွာ
၄၅ႏွစ္စာ အမုန္းမ်ားပါသကြဲ႕
ဆံုး႐ႈံးခဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြအတြက္
ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြလည္း ပါသကြဲ႕
မမက္ခဲ့ရဖူးေသးတဲ့
ငါတို႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ အိပ္မက္မ်ားလည္း ပါေသး
ဆိုေတာ့
ခင္ဗ်ားအတြက္ ပြဲသိမ္းခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။

ဗ်ာ …
အ႐ံႈးမေပးေသးဘူး ဟုတ္စ
ေကာင္းပါ့ဗ်ား
ကိုင္း … မိတ္ေဆြမ်ားေရ
အသည္းေကာင္းလို႔ ပြဲေတာင္းေနသတဲ့။

အဲဒီဖုတ္၀င္သည္ သေဘာက္သား
ေနာက္ေကာက္က်သြားေအာင္
လက္သီးမိုး ထပ္႐ြာၾကစို႔ရဲ႕
လာဟဲ့ တခ်ီတေမာင္း
ကဲ … ရြာစားေရ … မတိမ္းမေစာင္းနဲ႔ ဗိန္းေဗာင္း။ ။

ေဒါင္းတမန္

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

Yangon’s Cherry-Sexy Girls
THE GUARDIAN – Wednesday, October 31, 2007

Poverty and corruption drive Myanmar’s child prostitution industry

YANGON — This is a side of life the Myanmar junta might prefer you did not see: Girls who appeared to be 13 and 14 years old paraded in front of customers at a nightclub where a beauty contest thinly veils child prostitution.

Tottering in stiletto heels and mini-skirts, young teenage girls crisscrossed the dance floor as part of a nightly “modelling” show at the Asia Entertainment City nightclub on a recent evening in Yangon.

Watching these young entertainers of the “Cherry-Sexy Girls” model groups were a few male customers, and a far larger crowd of Myanmar sex workers, mostly in their late teens and early 20s, who sat at low tables in the darkness of the club.

Escorting several girls to a nearby table of young men, a waiter said the show was not so much modelling as marketing. “All the models are available,” the waiter said, adding that the youngest girls ask US$100 ($145) to spend a night with a customer, while the older girls and young women in the audience could be bargained down for a lot less.

Prostitution, particularly involving children, is a serious crime in military-ruled Myanmar, but girls taken from the club would have no problem with the authorities, the waiter assured, without explaining why.

It would seem that prostitution is one of the few things the junta — fresh from its recent crushing of pro-democracy demonstrations by Buddhist monks — is still willing to tolerate.

On a recent night in Yangon, a boisterous group of sex workers trawled a hotel bar for customers. Lin Lin, 22, and Thin Thin, 24 — names commonly used by sex workers in Myanmar — said they did not normally work in hotel bars, but the 10pm curfew in the wake of the prodemocracy protests had shut down the late-night clubs and forced them to new venues to find customers.

With a mother, father and young brothers and sisters to support, Lin Lin said that prostitution was not such a difficult choice. “Sometimes I can earn US$40 from one customer,” she explained, speaking in good English.

This was just her night job, she said, adding that she was in her second year at university, studying to become “an advocate of the law”.

Thin Thin said she was a hairdresser during the day, but sleeping with men, particularly foreign
tourists, paid far more than either could earn by legitimate work. With one of the most serious
HIV epidemics in South-east Asia — an estimated 360,000 people in Myanmar were living with HIV at the end of 2005, according to the United Nations — Thin Thin said she took no chances, pulling several condoms from the pocket of her faded jeans.

But just what is shielding the trade in young girls that takes place behind the flimsy facade of “modelling” shows in Yangon from the military regime’s wrath?

The answer is as simple as it is obvious: Money, said Ms Patchareeboon Sakulpitakphon at the Bangkok offices of the international organisation Ecpat, whose acronym stands for End Child Prostitution, Child Pornography and Trafficking of Children for Sexual Purposes.

“I am sure that (the military) has officials making profit from the growing sex industry and trafficking of Burmese citizens abroad,” she said. “Corruption and the institutionalisation of the sex industry is common.”

According to the UN’s programme on HIV/Aids, and based on available statistics, one in three of Myanmar’s sex workers were infected with HIV in 2005. However, the Ministry of Health’s expenditure on HIV was estimated that year to be around US$137,000, or less than half of US$0.01 a head, the UN said.

Because of the junta’s policies, the country also received a fraction of the international aid given to its neighbours. “Overall, overseas development assistance per capita in 2004 for Myanmar was US$2.40, compared with US$22 in Vietnam, US$35 in Cambodia and US$47 in Lao People’s Democratic Republic.”

And with an estimated annual income of just US$220 a head among Myanmar’s 52 million people, fleeing the country to work elsewhere is all too common. For many, their effort to escape leads them into the hands of human traffickers and the sex trade in Thailand, China, Malaysia, Macau and elsewhere, according to the United States’ State Department.

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

စုစုေႏြး ဖတ္ဖို႔ ကဗ်ာရွည္တပုဒ္
ေအာင္ေ၀း (ေခတၱ ပုန္းခိုက်င္း တေနရာ)

ေလဆန္မွာ ျမားတန္းလန္းနဲ႔
ပ်ံသန္းရဲတဲ့ ငွက္သာ
မနက္ျဖန္အတြက္ ျဖစ္တယ္။

ညီမေလး
ငါတို႔ကေတာ့
တႏွစ္အတြင္း အႏိုင္တိုက္ေရး
အာဏာသိမ္းပိုက္ေရးပဲ ညီမေလး။

ဒီည
ငါ သတိရေနတယ္။

ညီမေလး
စိမ္းေမွာင္ေမွာင္ ပုန္းေရွာင္ေနရတဲ့
၀ပ္က်င္းကေလးထဲကေန
ငါ သတိရေနတယ္။

ဒီည
လေရာင္က ငါ့မွာ မရွိဘူး။

ညီမေလး
အျပင္ဘက္မွာ လေရာင္က
လံုျခံဳေရးေတြ အတင္းအက်ပ္ခ်ထားတဲ့
အနိဌာ႐ံုေတြေပၚမွာ
အလံုးအရင္းနဲ႔ သြန္က်ေနမေပါ့။

စစ္တပ္က အတင္း၀င္ေရာက္ စီးနင္းခဲ့တဲ့
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြေပၚမွာ
ဂ်ပန္သတင္းေထာက္ ကန္ဂ်ိနာဂအိ
လဲက် ေသဆံုးသြားတဲ့ ေနရာ
အေနာ္ရထာလမ္းေပၚမွာ
ညီမေလး …
ေ႐ႊတိဂံု အေရွ႕မုခ္ လမ္းမေပၚမွာ
ဆူူးေလဘုရား ပရိ၀ုဏ္တ၀ိုက္မွာ
တာေမြ အထက(၃) ေက်ာင္းေရွ႕မွာ
ညီမေလး …
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေနရာအႏွံ႔က
မေျခာက္ေသးတဲ့ ေသြးကြက္ေတြေပၚမွာ
လေရာင္က
နာၾကည္း ခံျပင္းစြာပဲ
ထုိးက်ေနမွာေပါ့ ညီမေလး။

၀ပ္က်င္းကေလးထဲ
ငါ စဥ္းစားေနမိရဲ႕
ဒါဟာ
“ေသြးစြန္းေသာ ေငြလမင္း” ပါပဲ ညီမေလးရယ္။

ငါ မေျဖသိပ္ႏိုင္ဘူး။
ငါ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး။

ညီမေလး
ငါတို႔ကေတာ့
တႏွစ္အတြင္း အႏိုင္တိုက္ေရး
အာဏာသိမ္းပိုက္ေရးပဲ ညီမေလး။

ငါတို႔ မေက်ေအးႏိုင္ဘူး။
ငါတို႔ မေစ့စပ္ႏိုင္ဘူး။

ညီမေလး
ငါတို႔ကေတာ့
အဲဒီ “လေရာင္ ေသြးစြန္းမႈ” အေပၚ
တရားမွ်တမႈ အတြက္
တရားမွ်တမႈနဲ႔ပဲ
တရားစီရင္ရမွာပဲ ညီမေလး။

ငါတို႔ အခ်ိန္မဆိုင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ငါတို႔ အခ်ိန္မျဖဳန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ညီမေလး …
“စက္တင္ဘာ ေသြးေခ်ာင္းစီးမႈ” အေပၚ
တာ၀န္ရွိတဲ့ မည္သူမဆို
စစ္ဗိုလ္၊ စစ္သား၊ လံုထိန္းရဲ
ၾကံ႕ဖြတ္၊ စြမ္းအားရွင္၊ သတင္းေပး
မိစၦာဒိဌိ လြတ္လမ္းမျမင္သူေတြ
ညီမေလး …
ဘုရားသားေတာ္ေတြ သံဃာေတြကိုေတာင္
မေရွာင္ ႐ို္က္ႏွက္ သတ္ျဖတ္ ပစ္ခတ္
ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္
အ၀ီစိ ဂ်ဴိးကပ္မယ့္
စစ္တပ္က အာဏာရွင္ လက္တဆုပ္စာ
ညီမေလး …
တရားမွ်တမႈအတြက္
တရားမွ်တမႈနဲ႔
သူတို႔ကို မညႇာမတာ
လူထုခံု႐ံုး တင္ရမွာပဲ။

ငါတို႔ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ငါတို႔ လက္လြတ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ညီမေလး
စစ္အစိုးရဟာ
တႏွစ္အတြင္း ျပဳတ္က်သြားေစရမယ္။

ညီမေလး
လူထုအစိုးရဟာ
တႏွစ္အတြင္း ေပၚထြန္းလာေစရမယ္။

ဒီည
ငါ ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္ ညီမေလး။

ငါ ပုန္းအိပ္ေနတဲ့
၀ပ္က်င္းကေလးထိပ္မွာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အရိပ္အေယာင္ေတြ
ျပည့္သိပ္ ထြန္းလင္းေနတယ္ ညီမေလး။

ငါ့အခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းကေလး
ျပတင္းေပါက္ကေန
အျပင္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္
၀ိုးတ၀ါး လေရာင္ေအာက္မွာ
ဘူးစင္ကေလး တစင္
ျမင္ေနရတယ္။

ဘူးၫြန္႔ႏြယ္ကေလးေတြ
ေလထဲမွာ တလြင့္လြင့္
စင္ေပၚကို
အဆင့္ဆင့္ ႀကိဳးစား တြယ္တက္ေနၾကတာေပါ့။

ေတာ္လွန္ေရးကို
ငါ ျမင္ေနရတာပါကြယ္။

လေရာင္ ၾကယ္ေရာင္ ေအာက္ကေန
ေနေရာင္ ေတာက္ပတဲ့ တေန႔
အဲဒီဘူးၫြန္႔ စိမ္းစိမ္းကေလးေတြ
စင္ေပၚကို က်ိန္းေသေရာက္မွာပဲ။

ညီမေလးရယ္
ေတာ္လွန္ေရးကို ငါျမင္ေနရပါေပါ့။

“Evolutionary revolution” တဲ့
တို႔တေတြ
ဘူးၫြန္႔ႏြယ္ေလးေတြလို
အဆင့္ဆင့္ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကၿပီ။

ဒီတခါ
တို႔ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲဖို႔ကေတာ့
တႏွစ္အတြင္း အႏိုင္တိုက္ေရး
အာဏာသိမ္းပိုက္ေရးပဲ ညီမေလး။

အားမငယ္ပါနဲ႔ ညီမေလး
“အာဇာနည္မ်ဳိး ေသ႐ိုးမရွိ” တဲ့။

တိုက္ပြဲရဲ႕ အဘိဓမၼာ
တိုက္ပြဲရဲ႕ အႏုပညာေတြ
တို႔မွာ အျပည့္
ဘူးႏြယ္ၫြန္႔ေလးေတြ
စင္ေပၚေရာက္တဲ့ တေန႔
“၈၈ မ်ဳိးဆက္”
“အန္အယ္လ္ဒီ လူငယ္”
“သံုးေရာင္ျခယ္”
“အၾကမ္းမဖက္”
“ဗကသ”
“တကသ”
… … …
တို႔ေမာင္ႏွမေတြ
“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္” ရဲ႕ အလံေတာ္ေအာက္မွာ
တေယာက္ကို တေယာက္
ျပန္လည္ ေတာက္ပႏိုင္ၾကမွာပါ။

အခုေတာ့ ညီမေလးေရ
မင္းလည္း ပုန္းေနပါဦး
အိုးေ၀ရဲသိန္းႏုိင္ကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ပါဦး
အားေမြးထားပါဦး။

စစ္အစိုးရဟာ
မၾကာခင္မွာ
ဘုန္းဘုန္းလဲၿပိဳသြားရေတာ့မယ္။

လူထုအစိုးရ
တို႔ အစိုးရဟာ
မၾကာခင္ ေအာင္ပြဲခံဖို႔ ေသခ်ာေနၿပီ။

ယံုၾကည္ပါ ညီမေလး
ေလဆန္မွာ ျမားတန္းလန္းနဲ႔
ပ်ံသန္းရဲတဲ့ ငွက္သာ
မနက္ျဖန္အတြက္ ျဖစ္တယ္။

ေအာင္ေ၀း (၂၈-၉-၂၀၀၇)
(ေခတၱ ပုန္းခိုက်င္း တေနရာ)

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဘိန္းဘုရင္ ခြန္ဆာေသၿပီ
သတင္း- mizzima

အာရွတလႊား အမည္ဆိုးျဖင့္ ေက်ာ္ၾကားသူ တဦးျဖစ္ေသာ ဘိန္းဘရင္ ခြန္ဆာသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ကြယ္လြန္သြားျပီ ျဖစ္သည္။
အသက္ ၇၄ ႏွစ္အရြယ္ ဘိန္းဘုရင္သည္ ေသြးတိုးေရာဂါ ခံစားေနခဲ့ရသည္ဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚခဲ့သည္။ သူသည္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ၾကာ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားျပီး အစိုးရကို ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္တြင္ လက္နက္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လဲလွယ္သြားခဲ့သည္။
အေမရိကန္ႏိုင္ငံက အလိုရွိေနကာ ဖမ္းမိလွ်င္ ဆုေငြ ႏွစ္သန္းေပးမည္ဟု ထုတ္ျပန္ထားခံရေသာ္လည္း ျမန္မာ စစ္အစိုးရ၏ အကာအကြယ္ျဖင့္ ရန္ကုန္တြင္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ေနထိုင္ခဲ့သည္။

ဘိန္းဘုရင္ ခြန္ဆာအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း (ဗီြအိုေအ)

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ေသြးစြန္းေသာ ၂၇
ေကာင္းဆက္ၿငိမ္းခ်မ္း
(ဧရာ၀တီ ၀က္ဘ္ဆိုက္မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္)

စက္တင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔ မနက္ ၇ နာရီ မထိုးခင္မွာျမည္လာသည့္ တယ္လီဖုန္းသံသည္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲ ဖြယ္ရာေကာင္းေသာ သတင္းစကားမ်ားကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့လိမ့္မည္ဟု က်ေနာ္မထင္ခဲ့မိေပ။

တယ္လီဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ အိပ္ရာကေန လန္႔ႏိုးလာခဲ့ရသည့္ က်ေနာ္ ဖုန္းခြက္ကိုမျပီးနားနား ကပ္လိုက္သည္ ဆိုလွ်င္ပဲ မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးတဦး၏ ငိုသံကို ပထမဆံုးၾကားလိုက္ရသည္။
“ေငြၾကာယံမွာ ဘုန္းၾကီးေတြကို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္သြားတယ္။ ေသြးကြက္ခဲေတြ၊ ေသြးဖတ္ေတြက ျမင္မ ေကာင္းဘူး၊ လူမဆန္တဲ့ ေခြးတိရစၦာန္ေတြ၊ ဘုန္းၾကီးေတြကို ဒီေလာက္ထိလုပ္တာ လြန္လြန္းတယ္၊ မင္းအျမန္ လိုက္ခဲ့ငါတို႔အခု ေငြၾကာယံမွာ” ဟု ဆိုျပီး ငိုသံဗလံုးဗေထြးႏွင့္ သူမထံမွ ၀င္လာေသာ သတင္းဆိုးက ေရာက္ လာခဲ့သည္။
ဤကဲ့သို႔ေသာ သတင္းမ်ိဳးျဖင့္ ႏိုုးထရေသာ နံနက္ခင္းသည္ မည္မ်ွ မဂၤလာကင္းမဲ့၍ မည္မွ် ဆိုး၀ါးလြန္းသည့္ နံနက္ခင္းမ်ိဳးျဖစ္ပါသလဲ။
ေတာင္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္ထဲမွ ေငြၾကာယံေက်ာင္းတိုက္အနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ နံနက္ ၇ နာရီခြဲေက်ာ္ျပီ။ ေက်ာင္း၀င္းထဲကို ၀င္၀င္ျခင္းသတိထားလိုက္မိသည္က က်ိဳးပဲ႕ပ်က္ဆီးေနေသာ ၀င္းတံခါးၾကီး ျပီးေနာက္ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းက ေသြးကြက္၊ ေသြးခဲ၊ ေသြးစက္မ်ား၊ ေသြးအိုင္ၾကီး..။ ညႇီစို႕စို႕အနံ႔မ်ားႏွင့္ ငိုညည္းသံမ်ား၊ မခံမရပ္နိုင္စြာ ေပၚထြက္လာသည့္ တက္ေခါက္သံမ်ားက နံနက္ခင္းႏွင့္မလိုက္ဖက္လွစြာ၊ အရုပ္ဆိုးအက်ဥ္းတန္ လွစြာ ျဖစ္ေပၚေနသည္။
ေသြးခဲ၊ေသြးဖတ္မ်ားကို အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ျမင္ေတြ႕ရသည့္အခါ “ဘယ္ေနရာကိုမ်ား ဒီေလာက္ရိုက္လို႔ ဒီေသြး ဖတ္ ေတြ ထြက္က်လာရသလဲ” ဆိုသည့္ စိတ္အေတြးက က်ေနာ့့္ အာရံုထဲတြင္ ေသနတ္ဒင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား ၏ ဦးေခါင္းကို ရိုက္ခြဲေနသည့္ စစ္သားမ်ား၏ မ်က္ႏွာမ်ားကို ျမင္ေယာင္လာမိသည္။
မ်က္ရည္ေတြကလည္း မည္သို႔ မည္ပုံစီးက်လာသည္မသိ၊ ကင္မရာကိုင္ထားသည့္ လက္မ်ားကလည္းမျငိမ္၊ ၀မ္းနည္းသည့္စိတ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ ႏွလံုးေတြတဖ်ပ္ဖ်ပ္ခုန္လာသည္။ ေသြးကြက္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း မူးေ၀လာကာ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္စိတ္ကလည္း လည္၀မွာ တစ္စို႕စို႕။ ေက်ာင္းခန္းေတြထဲမွာ လည္း စစ္ဘီးလူးမ်ား ဖ်က္ဆီးထားခဲ့ေသာ ပစၥည္းမ်ားက ဖရိုဖရဲ၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြလည္း ျပိဳပ်က္၍ မၾကည့္ရက္စရာ။
စစ္အစိုးရက စက္တင္ဘာ ၂၆ရက္ေန႔ ညသန္းေခါင္အခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္းရွိ သံဃာ အမ်ားဆံုး သတင္းသံုး ေနထိုင္ၾကေသာ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး ၆ တိုက္ကို၀င္စီးခဲ့ျပီး သံဃာေတာ္ အပါး ၄၀၀ေက်ာ္ကို အၾကမ္းဖက္ ႐ိုက္ ႏွက္ ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ ေငြၾကာယံေက်ာင္းမွလည္း သံဃာအပါး ၂၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္ေက်ာင္းတြင္ လာေရာက္တည္းခို ေနသူမ်ားပါ မက်န္ပါသြားခဲ့သည္ဟု ေက်ာင္းတိုက္တြင္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သံဃာမ်ားက ေျပာျပသည္။
ေငြၾကာယံေက်ာင္းတိုက္ကေနျပန္ထြက္လာသည့္အခါ နံနက္ ၁၁နာရီေက်ာ္ျပီ။ ဆူးေလနားေရာက္ခါနီးမွ သတင္း တခု ထပ္ၾကားလာရသည္။ သကၤန္းကြ်န္း က်ိဳကၠဆံဘုရား၀န္းက်င္တြင္ စစ္သားေတြက ဆႏၵျပလူထုကို ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သည္၊ လူထုကလည္း တုတ္၊ ခဲတို႕ျဖင့္ ျပန္လည္ခုခံကာ ေျပးၾကရသည္ဟု ၾကားရသည္။ ဆူးေလဘက္လွည့္ေနေသာ ကားေခါင္းကို သကၤန္းကြ်န္းဆီသို႕ ဦးတည္ခိုင္းရသည္။ ေတာင္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္၊ ရတနာလမ္းဆံုနားအေရာက္ ေသနတ္သံေတြ ၾကားရေတာ့ ကားသည္ တုန္႔ခနဲ ရပ္သြား၏။
“က်ေနာ္ ဆက္လိုက္မပို႕ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကားခကို ေပးခ်င္သေလာက္ပဲ ေပးပါ”ဟု အသက္ ၂၆ ႏွစ္ခန္႔ရွိ ကားဆရာ က ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ပင္ ကားကို လမ္းေဘးဘက္ထိုးခ်ကာ ရပ္ပစ္လိုက္သည္။
ကားေပၚက ဆင္းျပီး က်ိဳကၠဆံဘုရားအနီးကို လမ္းေလွ်ာက္သည့္အခါ လူအမ်ားစုရံုးစုရံုးႏွင့္ ေတြ႕ရသည္။ ေဒါသတၾကီး ဆဲဆိုလာသူေတြကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။
ငိုရင္းေျပးလာေသာ အမ်ိဳးသမီးတဦးက “အဲဒီဘက္ကိုမသြားၾကပါနဲ႔ ဟိုမွာ လူေတြသတ္ေနတယ္”ဟု ေျပာသည္။
ရတနာလမ္းဆံုနားကေန ေျပးလာေသာ လူေတြက ထိတ္ထိတ္ျပာျပာေတြခ်ည္း။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္ကေန အသက္ ၅၀ ေက်ာ္အရြယ္ထိ အရြယ္စံုပါသည္။ ေစ်းသည္မ်ား၊ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ေက်ာင္းသားေလးမ်ားႏွင့္ ကေလး အေမမ်ား စသျဖင့္ အ႐ြယ္စုံသည္။
ထိုအခိ်န္တြင္ပင္ ေသနတ္သံေလးခ်က္ဆက္တိုက္ၾကားရသည္။ ေအာ္ဟစ္သံမ်ား။ ေျပးလာသည့္ လူမ်ားကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူရန္ ၾကိုးစားဆဲ ေဘးတြင္ အေဖာ္အျဖစ္လိုက္ပါလာေသာ သူငယ္ခ်င္းက ကင္မရာကိုင္ထားသည့္ ညာလက္ေကာက္၀တ္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး ဆြဲေျပးသည္။ လမ္းမ၏ ညာဘက္ကို ေျပးကပ္လိုက္ရင္း လက္ဖက္ ရည္ဆိုင္ထဲ၀င္ထိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ အတူေျပးလာေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ လက္ကိုင္ဖုန္းကျမည္လာ သည္။
ဆူးေလတြင္ လူစုမိေနၿပီဟု သိရသည္။ အခ်ိန္က ၁၂နာရီ ေက်ာ္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္အတူ အငွားကားတစင္းေပၚ ေျပးတက္ရင္း ဆူးေလကို ဟုေျပာရာ ကားဆရာက ဆူးေလဆိုရင္ ပို႔မေပးႏိုင္ပါဟု ျငင္းသည္။ ဒါဆို ဆူးေလထိ မပို႔ပါနဲ႔ သမတ ရုပ္ရွင္ရံုေရွ႕ထိ ပို႕ရင္ရပါတယ္ ဟု ေျပာျပီး ကားေပၚကို ဇြတ္အတင္း တက္၀င္ထိုင္ရသည္။ ကား ဆရာက ညည္းညည္းညဴညဴႏွင့္ ကားစက္ႏိႈးကာ ကားကိုေဆာင့္ထြက္လာသည္။
သမတရုပ္ရွင္ရံုေရွ႕ ကားရပ္ၿပီး ကားေပၚကဆင္းဆင္းျခင္းမွာပင္ သူငယ္ခ်င္းက ဆူးေလဘုရားလမ္းမၾကီးေပၚသုိ႕ ေျပးတက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဆူးေလဘုရားလမ္းမၾကီးႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမၾကီးဆံုရာ မီးပိြဳင့္အနီးတြင္ ရပ္ေနေသာ လူအုပ္ထဲသို႔ ေျပး၀င္သြားသည္။ လူအုပ္က လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၇၀၀ ေက်ာ္ကေန ၁၀၀၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ ရွိမည္ထင္ သည္္။ ထိုေနရာတြင္ ကင္မရာေတြကိုင္ထားေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပသတင္းေထာက္မ်ားကိုလည္း စံုစံုလင္လင္ ေတြ႕ ျမင္ရသည္။ သတင္းေထာက္မ်ားသည္ လူအုပ္၏ ေရွ႕မွာ ေဘးမွာ သူ႔အစုႏွင့္သူ။
လူအုပ္ၾကီးက တျဖည္းျဖည္းနွင့္ ဆူးေလဘုရားဆီသို႔ ဦးတည္ခ်ီတက္ေနသည္။ ဆူးေလဘုရားေရွ႕ႏွင့္ ေဘးပတ္ ပတ္လည္မွာ တပ္မ ၇၇ က စစ္သားမ်ားရွိသည္။ မ်က္ႏွာနီရဲရဲႏွင့္စစ္သားမ်ားက ေသနတ္မ်ားကို လူအုပ္ဆီ ခ်ိန္ရြယ္ထားသည္။
ခဏအၾကာ ပစ္ျပီေျပးေဟ့ဆိုသည့္အသံႏွင့္ လူအုပ္ၾကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းဘက္သို႔ ျပိဳဆင္းလာသည္။ ေျပးရင္းႏွင့္ပင္ အတူလာၾကသည့္သူငယ္ခ်င္းကို လူၾကားထဲရွာၾကည့္ရာမေတြ႕ေတာ့။ ေသနတ္သံမ်ားက ဆက္တိုက္ဆက္တိုက္ ထြက္လာသည္။ ေျပးရင္းႏွင့္ ဖိနပ္တဘက္ကၽြတ္က်န္ခဲ့သည္။ ဆာကူရာတာ၀ါကိုျဖတ္ျပီး ပန္းဆိုးတန္း ခုံးတံတားဘက္ဆီသို႔ ေျပးလာသည္။ ၃၅ လမ္းထိပ္အေရာက္ လမ္းထဲသို႔ ခ်ိဳး၀င္လိုက္သည္။
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ၃၅ လမ္းထိပ္တြင္ လူေတြစုမိျပန္သည္။ နာရီကုိသတိရ၍ ၾကည့္လိုက္ရာ လက္တြင္ နာရီမရွိ၊ ေျပးရင္းလႊားရင္းမည္သည့္ေနရာတြင္ က်န္ခဲ့သလဲမသိ။
သူငယ္ခ်င္းဆီကို လွမ္းဖုန္းဆက္သည့္အခါ သူ႔မ်က္စိေရွ႕နားမွာတင္ မည္သူမွန္းမသိေသာ ႏိုင္ငံျခားသား သတင္းေထာက္ တဦးထိျပီး လဲက်သြားသည္ဟု ေျပာသည္။ ထုိေနရာတြင္ပင္ ေသနတ္မွန္လဲက်သူမ်ား၊ လံုထိန္း မ်ား လိုက္ရိုက္၍ ေျပးရသူမ်ား ၊ အဖမ္းခံရသူမ်ားမွာ အေယာက္ ၃၀ ေက်ာ္ခန္႔ ရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္း၏ ေခါင္းတြင္ လည္း အရိုက္ခံရ၍ ေခါင္းေပါက္သြားသည္ဟု သိရသည္။ လူက လံုထိန္းလက္ကေန အတင္းထြက္ေျပး ျပီး ဆိုင္ တဆိုင္ထဲ ၀င္ပုန္းေနသည့္အတြက္ လြတ္သြားခဲ့သည္ဟု သူငယ္ခ်င္းက ေျပာသည္။
သူငယ္ခ်င္းအတြက္စိတ္ပူေနဆဲ အထက္ပန္းဆိုးတန္းကေန ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ထားသည့္ ေက်ာင္းသား ေတြ တက္လာျပီဆိုသည္ကို ၾကားရသည္။ ပန္းဆိုးတန္းႏွင့္အေနာ္ရထာလမ္းဆံုသို႔ထြက္လိုက္ေတာ့ လူက ျပန္ျပီး စုမိေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လူအုပ္က ၃၀၀ ထက္မနည္း၊ ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ျပီးအထက္ပန္းဆိုးတန္း ကေန ေၾကြးေက်ာ္ တက္လာသူေတြကိုလည္း မ်က္စိတဆံုးျမင္ရသည္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္ေတြမ်ားသည္၊ အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္အရြယ္ေတြက ဦးေဆာင္ျပီး ခ်ီတက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ေစာေစာတုန္းက ေၾကာက္စိတ္ေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္သည္မသိ။
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေပးတဲ့ စစ္ပညာ ျပည္သူေတြကို သတ္ဖို႕မဟုတ္ဘူး…
ဘုန္းႀကီးသတ္တဲ့ မိစၦာေတြ မိုးႀကိဳး ပစ္ပါေစ…
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေပးေရး တို႔အေရး…
ဖမ္းဆီးသံဃာေတြကို လႊတ္ေပးေရး တို႔အေရး…
လူအုပ္ႀကီးက ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကို ေႂကြးေၾကာ္ရင္း ခ်ီတက္လာၾကသည္။
ပန္းဆိုးတန္းခံုးတံတားေပၚ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ႏွင့္ ေႂကြးေၾကာ္ေနၾကေသာ လူထုက အေနာ္ရထာလမ္းေပၚသို႔ ေရာက္လာျပန္သည္။ အထက္ပန္းဆိုးတန္းဘက္ကေန စစ္ကားေတြ တက္လာေနၿပီဟုလည္း ၾကားရသည္။ ေရွ႕ဆံုးတြင္ေနရာယူထားၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားက အထက္ပန္းဆိုးတန္းဘက္သို႔တက္ရန္ ပန္းဆိုးတန္းခုံး တံတားၾကီးေပၚသို႔ ဦးတည္ခ်ီတက္ေနသည္။ လူထုကလည္း ေနာက္မွေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားႏွင့္ တက္လာၾကသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ က်ေနာ္ႏွင့္ ေလးငါးကိုက္အကြာမွ အလံကိုင္ျပီး ေႂကြးေၾကာ္ေနေသာ အက်ႌအျဖဴေရာင္၀တ္ထား သည့္ အသက္ အစိတ္၀န္းက်င္အရြယ္ အမ်ိဳးသားတဦး၏ ဦးေခါင္းဖြာခနဲ ပြင့္သြားသည္ကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ခ်က္ျခင္းပင္ “ပစ္တယ္ေဟ့ အေပၚကေန လွမ္းပစ္ေနတယ္” ဟု အသံၾကားရျပီး လူအုပ္ၾကီးသည္ ခုံးတံတား ေအာက္ေျခသို႔ ေျပးဆင္းလာၾကသည္။
ေသနတ္သံမၾကားရဘဲ ထိုသို႔ အမ်ိဳးသားတဦး ဦးေခါင္းပြင့္သြားေသာ ျမင္ကြင္းသည္ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲကေန မထြက္ေတာ့။ အေပၚကေန ပစ္တာ ေျပးေျပးဆိုသည့္ အသံမ်ားၾကားရျပီး ေျပးလာသည္မွာ ၃၈လမ္း ထိပ္ အထိေရာက္လာသည္။
ခုနတုန္းက ေသနတ္ထိသြားသူ၏ ရင္ဘတ္တြင္ အန္အယ္လ္ဒီ ရင္ထိုးတံဆိပ္ေလးထိုးထားသည္ကို ျပန္ျမင္ ေယာင္လာသည္။ အသားညိဳညိဳႏွင့္ အညာသားပံုေပါက္ေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသားမွာ အန္အယ္လ္ဒီ လူငယ္ ကိုသက္ႏိုင္ဆိုသည္ကို မွတ္မိေနသည္။ သူသည္ ရန္ကုန္မွ မဟုတ္၊ နယ္ကေန ကိုယ့္စရိတ္ႏွင့္ကိုယ္ ရန္ကုန္ထိ လာျပီး ဒီမုိကေရစီေရးလႈပ္ရွားေနေသာ လူငယ္တဦး ျဖစ္သည္။ သူ၏ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးျဖစ္ သည္။ သူသည္ ေဒၚေအာင္းဆန္စုၾကည္ကိုု ေလးစားၾကည္ညိဳသူ တေယာက္ျဖစ္သကဲ့သို႔ လူထုအတြက္ ဘာမဆို စြန္႔၀ံ့သူ ျဖစ္သည္ဟုလည္း သိထားသည္။
ခြပ္ေဒါင္းအလံကို ေရွ႕ကေန မတ္မတ္ကိုင္ရင္း အားႏွင့္မာန္ႏွင့္ေၾကြးေၾကာ္ေနခဲ့ေသာ သူ႕ဟန္ပန္သည္ က်ေနာ့္ မ်က္၀န္းထဲမွ ေပ်ာက္မသြား။ သူသည္ အထပ္ျမင့္အေဆာက္အဦးတခုကေန အေသအခ်ာခ်ိန္ပစ္လိုက္ေသာ စႏိုက္ပါ လက္ေျဖာင့္တပ္သား တဦး၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ အမ်ားအတြက္ အသက္စြန္႔သြားခဲ့ရျပီ။
သူ႔ကို ေသနတ္ ထိမွန္ခဲ့ပုံကို မ်က္္စိထဲကေန ေဖ်ာက္မရခဲ့။ ႏိုင္ငံျခားသား သတင္းေထာက္တေယာက္ ကိုလည္း ေသနတ္ႏွင့္ ေတ့၍ ပစ္သတ္ခဲ့သည္ကို ျမင္ခဲ့ရသည္ဟု သူငယ္ခ်င္းက ေျပာသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ဓာတ္ပုံ သတင္းေထာက္ဟု သိရသည္။
“အလံကိုင္တဲ့သူ ရယ္၊ လူထုေရွ႕ကေန ေအာ္လံကိုင္ျပီး ေႂကြးေၾကာ္သံတိုင္တဲ့သူရယ္၊ ျပီးေတာ့ ကင္မရာ ကိုင္တဲ့ သူ ဘယ္သူ႕ကိုမဆို ပစ္မိန္႕ေပးထားတယ္” ဟုလည္း သူငယ္ခ်င္းတေယာက္စီကေန ၾကားရသည္။
သူငယ္ခ်င္းဆီကို ဖုန္းႏွင့္ ဆက္သြယ္သည့္အခါ ၄၅ လမ္းထိပ္ မာၾကဴရီ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ရွိေနသည္ဟု သိရသည္။ သူ႔အတြက္ စိတ္ေအးသြားၿပီး လူစုႏွင့္အတူ လမ္း၄၀ ကေန ၃၇ လမ္းဘက္ကို ျပန္တက္သည္။ ၃၇ လမ္းဘက္ကေန ျပန္ေျပးဆင္းလာသူ ေတြက စစ္ကားေတြ ပန္းဆိုးတန္းထိပ္ေရာက္ေနျပီ ပစ္ေနျပီ မသြားနဲ႔ ေတာ့ ဟု သတိေပးတားျမစ္ၾကသည္။
ပန္းဆိုးတန္းထိပ္မွ ေသနတ္သံေတြ ဆက္တိုက္ၾကားရျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားျပည္သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကိုမ်ား သတ္ျပန္ျပီလဲမသိ။ လူအုပ္ၾကီးက လမ္း ၄၀ ဘက္ကို ေျပးလာၾကျပန္သည္။
ေျပးရင္းလႊားရင္း ေဘးကလူတေယာက္ကို “ခုနတုန္းက ထိသြားတဲ့အမ်ိဳးသားရဲ႕အေလာင္းရွိေသးလား”ဆိုေတာ့ “ေစာေစာကတင္ စစ္သား ၄ ေယာက္ လာေကာက္သြားတယ္လို႔ေျပာသံၾကားရတယ္” ဟု ေျဖသည္။
မာၾကဴရီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲေရာက္ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္အတူ အျခားသူ သံုးဦးကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ ေစာေစာက အျဖစ္အပ်က္အေၾကာင္းျပန္ေျပာျပသည့္အခါ သူငယ္ခ်င္းက တက္ေခါက္သည္။ ခဏအၾကာ တီရွပ္ အနက္ေရာင္ ၀တ္ထားသည့္ လူငယ္ ႏွစ္ေယာက္ဆိုင္ထဲ၀င္လာကာ တာေမြမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြကို ပစ္ေနေၾကာင္း၊ စစ္ကားေတြႏွင့္ လိုက္တိုက္ေၾကာင္းသူတို႔က ေျပာျပသည္။
“ေတာ္ေတာ္ထိတယ္လို႔ေျပာတယ္၊ ေက်ာင္းသားေတြေရာ ၊ သံဃာေတြလည္းပါတယ္”ဟု သူက ေျပာျပသည္။ အားလံုး စိတ္ထဲမွာမေကာင္းၾက၊ အားလံုးစစ္အစိုးရအေပၚ ရြံမုန္းသည့္ အရိပ္အေယာင္မ်ားကို သူတို႔မ်က္ႏွာမ်ား တြင္ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။
အျမန္လူစုခြဲကာ အိမ္ျပန္ၾကရန္၊ မိနစ္ ၃၀ အတြင္း လူစုခြဲရန္ စစ္သားမ်ားက ေလာ္စပီကာႏွင့္လိုက္ေအာ္ေနသံ ကိုၾကားလာရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ လူစုမကြဲ။ လူေတြက လမ္းမေတြေပၚမွာ အစုလိုက္အစုလိုက္ ေအာ္ဟစ္ ေႂကြးေၾကာ္ ေနၾကသည္။ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပင္ စစ္အစိုးရကို အာခံေၾကာင္း ျပသေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေသနတ္သံၾကားလိုက္ ေျပးလိုက္၊ ျပန္ေအာ္ဟစ္လိုက္ႏွင့္ပင္ ညေန ၄ နာရီထိုးခဲ့ျပီ။
၄၂ လမ္းဘက္ကေန လာေသာ သူငယ္ခ်င္းတဦးက အေနာ္ရထာလမ္းဘက္ကလာသည့္ စတီးထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုယ္စီႏွင့္ ရံုး၀န္ထမ္းျဖစ္ဟန္တူေသာ အမ်ိဳးသမီးေလးဦး ပန္းဆိုးတန္းခုံးတံတားေပၚမွာ ပါးရိုက္ခံရ ေၾကာင္းေျပာ သည္။ ဘာေၾကာင့္ ဤကဲ့သို႔ အပစ္မဲ့သူေတြကို ႏွိပ္စက္ အၾကမ္းဖက္ရသည္လဲ။ ျမိဳ႕ထဲတြင္ ဘတ္စ္ကားအသြား အလာနည္းသြားသည့္အတြက္ ထိုအမ်ိဳးသမီးမ်ားခမ်ာ ရထားစီးျပီးျပန္မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဘူတာရံုသို႔ အသြား ပန္းဆိုးတန္းခုံးတံတားေပၚအျဖတ္တြင္ အရိုက္ခံလိုက္ရျခင္းျဖစ္ဟန္တူသည္။
လမ္း ၄၀ ထိပ္တြင္လည္း စစ္သားမ်ားႏွင့္ လံုထိန္းမ်ားပါ ေရာက္ေနျပီး အိမ္ေတြထဲ ေျပး၀င္သြားသူမ်ားကို လိုက္လံရွာေဖြေနေၾကာင္း လမ္း ၄၀ မွ ေျပးလာရသူ တေယာက္က လာေျပာသည္
ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ တာေမြမွ အပစ္ခံ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေသြးမ်ားကို ေရနဲ႕ ေဆးေနျပီဆိုေသာ သတင္းက ဖုန္းလိုင္းမ်ားမွတဆင့္ က်ေနာ့္ဆီေရာက္လာသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ လူစုခြဲၾကေတာ့ ညေန ၅နာရီ ႏွင့္ ၁၅ မိနစ္ပင္ ေက်ာ္ျပီ။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၆နာရီႏွင့္ ၁၀ မိနစ္တိတိ။
ခဏအၾကာ၌ က်ေနာ္တို႔အိမ္တြင္ လူစံုျပန္ေရာက္ေနျပီ။ သို႔ေသာ္ လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ သားေပ်ာက္မိခင္မ်ား၏ ေသာကပင္လယ္ေ၀ေနပုံမ်ားကို ၾကားေနရျပန္သည္။
“က်မသားေလးးကို ေတြ႕မိလား၊ ခုထိ အိမ္ျပန္ေရာက္မလာေသးလို႔ ၊ လုပ္ၾကပါဦး ရွာေပးၾကပါဦး” ဆိုသည့္ မိခင္မ်ား၏ သားေဇာႏွင့္ ေသာက အသံမ်ား။
“က်ေနာ့္ညီေလးကို ေတြ႕မိလား၊ မနက္ကတည္းက အိမ္ကေန ေက်ာင္းကိုသြားတာ ျပန္မေရာက္ေသးဘူး” ဆိုေသာ အသံမ်ား။
ထုိထိုေသာ ေသာက ပင္လယ္ေ၀သူမ်ား၏ အသံမ်ားက တာေမြ၊ သကၤန္းကၽြန္း တ၀ိုက္တြင္ စက္တင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔ ညေနခင္းပိုင္းက ပဲ့တင္ထပ္ေနခဲ့ပါသည္။

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

လူ႐ႊင္ေတာ္ ဇာဂနာ ယာယီထိန္းသိမ္းခံရ
သတင္း- ကိုသက္(ဧရာ၀တီ)(၃၀-၁၀-၀၇)

လူ႐ႊင္ေတာ္ ဇာဂနာကို အာဏာပိုင္တို႔က ယမန္ေန႔ညေနပိုင္းတြင္ ေမးျမန္းစစ္ေဆးရန္ဟုဆိုကာ ေနအိမ္မွ ေခၚေဆာင္ သြားကာ ယေန႔နံနက္ပိုင္း၌ ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့သည္ဟု ဇာဂနာ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တဦးက ဧရာ၀တီကိုေျပာသည္။
လူ႐ႊင္ေတာ္ ဇာဂနာသည္ အင္းစိန္ေထာင္မွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာၿပီးေနာက္ စစ္အစိုးရအား ေ၀ဖန္ ႐ႈတ္ခ်မႈမ်ား ေတာက္ေလွ်ာက္ျပဳလုပ္ေနေသာေၾကာင့္ အာဏာပိုင္တို႔က ေခၚယူသတိေပးခံရျခင္းျဖစ္သည္ ဟုလည္း ဇာဂနာ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္က ေျပာသည္။
“ေလမ်ားလို႔တဲ့ … ဟဲဟဲ ေလေလးနည္းနည္းေလွ်ာ့ဖို႔ ေခၚေျပာတာ။ ေလွ်ာ့ မေလွ်ာ့ေတာ့ မသိဘူးေလ … ဒါကသူ႔စိတ္နဲ႔ သူကိုး” ဟု ဇာဂနာ၏ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္က ေျပာသည္
လူ႐ႊင္ေတာ္ ဇာဂနာသည္ စက္တင္ဘာလအတြင္းျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ သံဃာေတာ္ မ်ား၏ ပတၳနိကၠဳဇၨနကံေဆာင္ပြဲမ်ား၊ ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲမ်ားကို အားေပးေထာက္ခံ ခဲ့ေသာေၾကာင့္ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ အဖမ္းခံရၿပီး ယခုလ ၁၇ ရက္ ေန႔တြင္ အင္းစိန္ေထာင္မွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္။
ေထာင္မွျပန္လြတ္လာခ်ိန္၌ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းကပ္ျခင္း၊ ေထာင္တြင္း အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အင္တာနက္ဘေလာ့ခ္ တြင္ ေရးသားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ဇာဂနာ ေထာင္မွလြတ္ၿပီးေနာက္တေန႔ ဧရာ၀တီမွ တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းခ်ိန္က “ျပည္သူ႔အေရး လက္မေႏွးၾကနဲ႔” ဟူသည့္ ေဆာင္ပုဒ္ႏွင့္ အညီ ျပည္သူလူထုအက်ိဳးကို ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္သြားမည္ဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္။
ေထာင္မွလြတ္လာခ်ိန္ ဇာဂနာ၏ ထင္ရွားသည့္ ႏိုင္ငံေရးပ်က္လံုးတခုမွာ “သံဃံသရဏံ ဂန္းစာမိ” ဟူသည့္ သပိတ္ေမွာက္ သံဃာေတာ္မ်ားအား စစ္တပ္က ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းသည့္အေပၚ သေရာ္ထားေသာ ပ်က္လံုးျဖစ္သည္။
ဇာဂနာသည္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားေၾကာင့္ ၁၉၈၈ မွ ၁၉၈၉ အထိ၊ ၁၉၉၀ မွ ၁၉၉၄ အထိ ႏွစ္ႀကိမ္ ေထာင္က်ခဲ့ဖူးၿပီး ေထာင္က်ေနသည့္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္တြင္ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏုိင္ငံတကာဆုတဆုကို ရရွိခဲ့သည္။
ဇာဂနာသည္ ၁၉၈၀ ခုလြန္ကာလကတည္းက လူ႐ႊင္ေတာ္ဘ၀ျဖင့္ ျပည္သူလူထု၏ ခ်စ္ခင္အားေပးျခင္းကို ခံခဲ့ရသူျဖစ္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရအား ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေသာ ဟာသပ်က္လံုးမ်ားေၾကာင့္ အထူးေရးပန္းစား ခဲ့သူျဖစ္သည္။
လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္အတြင္းက ကိုဇာဂနာအား ဘီဘီစီ (ျမန္မာပိုင္း) အသံလႊင့္ ဌာနႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးတြင္ အစိုးရအား ထိခိုက္ ေစသည့္စကားလံုးမ်ားေျပာဆိုသည္ဟူသည့္ စြပ္စြဲခ်က္ျဖင့္ အႏုပညာလုပ္ငန္းအားလံုးကို စစ္အစိုးရ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဌာနက အခ်ိန္အကန္႔အသတ္မရွိ ပိတ္ပင္လိုက္သည္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကလည္း ကိုဇာဂနာ၏ အႏုပညာလုပ္ငန္းမ်ား တႀကိမ္ အပိတ္ခံရဖူးသည္။

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ေ႐ႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး တလျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနားမ်ား

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံသို႔ တင္သြင္းေသာ
ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္း၏ အစီရင္ခံစာ

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား

စစ္မွာပဲ
ေနထူး
ကာတြန္း-ဟန္ေလး (ဧရာ၀တီ)

အခုလဆန္းပိုင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ တေနရာမွာ ရဲေတြ၊ စည္ပင္ေတြ၊ စစ္သားေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ ေခြးေတြကုုိ လိုက္ဖမ္းေနပါတယ္။

ေခြးေတြရဲ႕လည္ပင္းမွာ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊရဲ႕ ဓာတ္ပံုကို ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ၿပီး ခ်ိတ္ထားတာကိုး။
ခ်ိတ္ထားတာမွ ဓာတ္ပံုကို ပလတ္စတစ္ အက်အနေလာင္း အေပါက္ေဖာက္ ႀကိဳးသီၿပီးမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ည္ေပးလိုက္တာပါ။
လိုက္ဖမ္းတဲ့ လူေတြနဲ႔ ေခြးေတြ တလံုးလံုး ျဖစ္ေနၿပီး လမ္းသြား လမ္းလာ ေတြကလည္း တ႐ုန္း႐ုန္း တ၀ါး၀ါးေပါ့။
အဲဒီမွာတင္ ခါးမွာ ေဗ်ာက္ခ်ိတ္ထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္တေယာက္က လူထုကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္ေထာက္နီႀကီးနဲ႔ မရယ္ၾကနဲ႔လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ လူေတြမွာ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ၿပီး ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ မ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔ ျဖစ္ကုန္တယ္။
ေခြးေတြ ခမ်ာလည္း စစ္ကားေပၚမွာ ငုတ္တုတ္၊ မ်က္ႏွာငယ္ ေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ ကားေပၚကိုေတာ့ သံုးေလးေကာင္ ေရာက္ေနၿပီ။
ပရိသတ္ထဲက တေယာက္က မၾကားႏိုးနား ေမးေျပာ ေျပာတယ္။ “သူတို႔ႏွယ္ကြာ၊ ဦးေႏွာက္မရွိ လိုက္တာမ်ား၊ ေခြးလည္ပင္းက ဓာတ္ပံုကို ျဖဳတ္လိုက္ရင္ ၿပီးတဲ့ဟာကုိ။ ေခြးကို ကားေပၚဖမ္းတင္ ထားရတယ္လို႔”
အနားက တေယာက္က ျပန္ေျဖလိုက္ပံုေၾကာင့္ အနားက လူေတြအားလံုး ထိန္းထားသမွ် ၀ါးလံုးကြဲ ရယ္မိလုိက္ၾကတာ စစ္ဗိုလ္က ေနာက္တေက်ာ့ မ်က္ေထာက္နီႀကီးနဲ႔ ျပန္လွည့္ၾကည့္တဲ့အထိပါ။
အနားကလူ ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ စကားကေတာ့ …
“မင္းကလည္းကြာ၊ သူတို႔က စစ္ဦးမွာေပါ့ကြ” တဲ့။

ေနထူး
(ကိုယ္ေတြ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေျပာျပၾကတဲ့ ျပည္တြင္းသတင္းေထာက္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

အျပည့္အစံုသို႕...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...