Tuesday, September 18, 2007

ေျမာက္ဥကၠလာပ၊ ကန္ဘဲ့မွသည္ ၂၇ လမ္းသို႔ …

ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ

ေျမာက္ဥကၠလာပ အေထြေထြေရာဂါကု ေဆး႐ံုႀကီးတြင္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္အျဖစ္ က်ေနာ္ တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ကာစ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ မိုးတြင္းပိုင္းေလာက္က ျဖစ္သည္။ တညေနတြင္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္မ်ား ေနထိုင္ သည့္ အေဆာင္ေအာက္ထပ္ရွိ က်ေနာ့္အခန္းသို႔ စီနီယာတန္းမွ အစ္ကိုတေယာက္ေပါက္ခ်လာသည္။ သူက က်ေနာ္ႏွင့္ ေဆးတကၠသိုလ္ (၂) မဂၢဇင္း အတူတူလုပ္ခဲ့ၾကရင္း ရင္းႏွီးေနသူျဖစ္သည္။ သူက ခန္းဆီးစကို လွပ္၍ အခန္းထဲ ေခါင္းျပဴၾကည့္ကာ “ဟာ ဗိုလ္လြဏ္း စာဖတ္ေနတာလား” ဟု ေမးရင္း က်ေနာ့္ကို အားနာ သည့္ အၾကည့္ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ က်ေနာ္က ပက္လက္ကုလားထိုင္မွ ႂကြလိုက္ရင္း “အေထြအထူးမဟုတ္ ပါဘူး။ ငွားထားတဲ့ မဂၢဇင္းေတြ ထိုင္ဖတ္ေနတာ။ ကဲ အစ္ကို ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ ေျပာ။ က်ေနာ္ ဘာအကူအညီ ေပးရမလဲ” ဟု ျပန္ေမးလိုက္သည္။ သူက “ဒီေန႔ ဂ်ဴတီက်ေနလို႔ ကိုယ့္ေဆးခန္းကို ဗိုလ္လြဏ္း ရလီဗင္ သြား ေပးႏိုင္မလား” ဟု က်ေနာ့္ကို ေမးသည္။ က်ေနာ္က “ရပါတယ္၊ အစ္ကို႔ေဆးခန္းက ဘယ္နားမွာလဲ” ဟု ျပန္ ေမးမွ သူက ၀မ္းသာသြားသည့္ဟန္ႏွင့္ အခန္းထဲ၀င္လာကာ သူ ဖြင့္ထားသည့္ ေဆးခန္းေနရာကို ေျမပံုဆြဲျပ သည္။ ထို႔ေနာက္ မေန႔က သူ႔ေဆးခန္းကို လာျပသည့္ လူနာတခ်ဳိ႕အေၾကာင္းႏွင့္ စမ္းသပ္ခ၊ ေဆးဖိုးယူပံုယူ နည္းကို က်ေနာ့္အား ေျပာျပသည္။ ၿပီးသည္ႏွင့္ က်ေနာ့္ကို ေဆးခန္းေသာ့ ေပးၿပီး “ေက်းဇူးပဲကြာ” ဟုေျပာ ကာ သူ ထြက္သြားေတာ့သည္။

အမွန္စင္စစ္မူ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ဘ၀တြင္ ေဆးကုသခြင့္လိုင္စင္ မရွိေသးသျဖင့္ ေဆးခန္းဖြင့္ခြင့္မရွိပါ။ သို႔ ေသာ္ အေျခအေနအရ ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚကို္ယ္ရပ္မွ ျဖစ္မည့္သူမ်ားႏွင့္ အားလပ္ခ်ိန္ကို အက်ဳိးရွိရွိ အသံုး ခ်ခ်င္သူမ်ားကေတာ့ နားလည္မႈျဖင့္ ထိုသို႔ ေဆးခန္းဖြင့္လွစ္ကာ လုပ္ကိုင္ျခင္းမ်ဳိး၊ တေယာက္မအားပါက တ ေယာက္က အစားသြားၿပီး ေဆးခန္းထိုင္ေပးျခင္းမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ဘ၀တြင္ ရွိပါသည္။ က် ေနာ္ကမူ ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းမဖြင့္ဘဲ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္လစာႏွင့္ အိမ္ကပို႔သည့္ ေငြကို ေပါင္းၿပီး ေက်ာင္း သားဘ၀ကလိုပင္ အခန္႔သင့္သံုးကာ အားလပ္ခ်ိန္အမ်ားစုကို စာဖတ္ျခင္း၊ တခါတရံ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ ပိုကာဆြဲျခင္း၊ တခ်ပ္ေမွာက္ကစားျခင္း၊ ယမကာမီွ၀ဲျခင္းတို႔ျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းကာ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါသည္။

ေဆးခန္းသို႔ က်ေနာ္ေရာက္သြားခ်ိန္ ေမွာင္ရီေ၀၀ိုးတ၀ါး၌ မိုးဖြဲဖြဲေအာက္တြင္ လူရွစ္ဦး၊ ကိုးဦးခန္႔ ထီးေဆာင္း သူေဆာင္း မိုးကာခ်ဳံသူခ်ဳံကာ ရပ္ေစာင့္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူ၏ ေဆးခန္းကို ေျမာက္ဥကၠလာ ဆင္ ေျခဖံုးရပ္ကြက္ကေလးတခုထဲတြင္ တလမ္း၀င္တလမ္းထြက္ႏွင့္ အေတာ္ရွာယူခဲ့ရသည္။ ၈ ေပ X ၁၂ ေပခန္႔ ရွိသည့္ ဓနိမိုး၊ ၀ါးထရံကာ တဲပုပုကေလးထဲသို႔ ေသာ့ဖြင့္ၿပီး က်ေနာ္ ၀င္သြားခ်ိန္တြင္ “ဒီေန႔ ဆရာ မလာဘူး လား မသိဘူး” ဆိုသည့္ အသံကို သဲ့သဲ့ၾကားရသည္။

ေမွာင္မဲေနသည့္ တဲကေလးအတြင္း က်ေနာ္က ဖေယာင္းတိုင္မီးထြန္းရင္း “ဒီကေန႔ ဆရာ ဂ်ဴတီက်ေနလို႔ က် ေနာ္ သူ႔အစား လာထိုင္ေပးတာပါ” ဟု ရွင္းျပမွ လူနာမ်ား ေဆးခန္းထဲသို႔ ၀င္ထိုင္ၾကသည္။ က်ေနာ္က လူနာ တဦးစီကို စမ္းသပ္ကာ ေဆးထိုး၊ ေဆးေပးၿပီးတိုင္း သူ၏မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ၾကည့္ၿပီး သူ ယူထားသည့္ ႏႈန္း အတိုင္းပင္ ကုသခကို ေတာင္းသည္။ သူယူထားသည့္ ႏႈန္းထားကလည္း မ်ားမ်ားစားစားမဟုတ္။ ေဆးဖိုးအ ရင္းတြင္ စမ္းသပ္ခ (၂၀) က်ပ္ကိုသာ ထည့္ေပါင္းၿပီး ေတာင္းထားျခင္းျဖစ္သည္ (ထိုအခ်ိန္က အထူးကုဆ ရာ၀န္ဆိုလွ်င္ လူနာတဦးကို စမ္းသပ္ခ ၁၀၀ က်ပ္ ယူသည္)။ လာျပသည့္ လူနာ (၂၀) ခန္႔အနက္ မိုးရာသီမို႔ တုပ္ေကြးေ၀ဒနာ ခံစားေနၾကရသူမ်ားက အမ်ားစုျဖစ္သည္။ တီဘီေရာဂါသံသယရွိသူႏွင့္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါခံ စားေနရသူ လူနာအခ်ဳိ႕လည္းပါသည္။ ေသြးေပါင္က်ၿပီး အားနည္းေန၍ အေၾကာေဆးလာသြင္းသူ လူနာအ ခ်ဳိ႕လည္းပါသည္။ လူနာအမ်ားစုကို အ၀တ္အစား ႏြမ္းႏြမ္းဖတ္ဖတ္ႏွင့္ ေတြ႔ရၿပီး လူနာရာဇ၀င္ ေမးျမန္းခ်က္ အရ လက္လုပ္လက္စားမ်ား၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။

တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ၾကည့္႐ႈေပးေနရင္း အသက္ (၄၀) အ႐ြယ္ အမ်ဳိးသမီးလူနာတဦး၏ အလွည့္ေရာက္ လာသည္။ ေမးျမန္းၾကည့္သည့္အခါ အလုပ္အကိုင္အျဖစ္ ေျမာက္ဥကၠလာ (စ်) ေစ်းထဲတြင္ ဟင္းသီးဟင္း ႐ြက္ ပ်ံက်ေရာင္းသည္ဟု သိရသည္။ ေစ်းေရာင္းရင္း မိုးမိၿပီး အေအးပတ္ကာ တုပ္ေကြးေကြးေနျခင္းျဖစ္ သည္။ ေဆးထိုးၿပီးေနာက္ ေသာက္ေဆးေပးရင္း ကုသခ (၄၅) က်ပ္က်ေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါ ထိုအမ်ဳိးသ မီးက လက္ထဲတြင္ က်စ္ထားသည့္ (၁) က်ပ္တန္ ေငြစကၠဴအေႂကြေတြကို စားပြဲေပၚခ်ေပးရင္း “ဆရာ အစိတ္ ပဲပါလို႔ က်န္တာ ေနာက္ေန႔မွ ေပးပါရေစ” ဟု ေတာင္းပန္တိုးလွ်ဳိးသည့္ ေလသံႏွင့္ ခပ္တိုးတိုး ေျပာသည္။

ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္ေအာက္ရွိ သူမ၏မ်က္ႏွာကို တလွည့္ စားပြဲေပၚရွိ က်ပ္တန္ေတြကို တလွည့္ စိုက္ၾကည့္ ရင္း က်ေနာ္ စကၠန္႔အနည္းငယ္မွ် ေတြေနမိသည္။ ထို႔ေနာက္မွ “ရတယ္အမ၊ ပိုက္ဆံေတြ ျပန္ယူသြားပါ၊ ေနာက္ေန႔လည္း လာမေပးပါနဲ႔ေတာ့၊ ေသာက္ေဆးကို ေဆးပတ္လည္တဲ့အထိ ေပးလိုက္မယ္၊ ေဆးကိုသာ မွန္မွန္ဆက္ေသာက္၊ လံုး၀ေပ်ာက္မယ္” ဟု က်ေနာ္ ေျပာလိုက္သည္။ သူမက က်ပ္တန္ေတြကို ျပန္ယူၿပီး ေနာက္ က်ေနာ့္ကို အတင္းထိုင္ကန္ေတာ့ေန၍ မကန္ေတာ့ဖို႔ အတင္းဆြဲထူကာ ျပန္ခိုင္းလိုက္ရသည္။ ေဆး ခန္းအမ်ားစုသည္ ေသာက္ေဆးကို တရက္စာသာ ေပးေလ့ရွိၿပီး ေနာက္တေန႔ ျပန္ခ်ိန္းတတ္ၾကသည္။ က် ေနာ္လည္း က်န္သည့္လူနာမ်ားကို ေဆးခန္းအမ်ားနည္းတူ တရက္စာသာ ေသာက္ေဆးေပးၿပီး ေနာက္တေန႔ ျပန္ခ်ိန္းလိုက္သည္။ ထိုအမ်ဳိးသမီးတဦးတည္းကိုသာ အားနာစိတ္ သိမ္ငယ္စိတ္ေတြ၀င္ၿပီး ေနာက္တေန႔ လာမျပေတာ့မည္ကို စိုးရိမ္၍ ေသာက္ေဆး တပတ္စာ ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

အျပန္တြင္ မိုးဖြဲဖြဲေအာက္၌ ထီးတဖက္ကိုင္ကာ စက္ဘီးနင္းရင္း ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ မ်က္ႏွာကို ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနမိသည္။ လူအမ်ားစုႀကီးက ဆင္းရဲေနၾကၿပီး ဆင္းရဲ၍ ျဖစ္ရသည့္ ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ားကို ခံစားေနၾကရသူက အမ်ားစုျဖစ္ေနသည့္ အခါသမယတြင္ ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းဖြင့္ၿပီး ေဆးကုစားဖို႔ က်ေနာ္ အသည္းမာႏိုင္ပါ့မလား ဟုလည္း တဆက္တည္း စဥ္းစားေနမိသည္။ ထိုေန႔သည္ က်ေနာ္၏ ဘ၀တြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ အခ ေၾကးေငြယူၿပီး ေဆးကုသဖူးသည့္ ေန႔လည္းျဖစ္သည္။

• • • • • •

၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လကုန္တြင္ က်ေနာ္၏ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ဘ၀ ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီးေနာက္ ေဆးခန္းဖြင့္ဖို႔ မဖြင့္ဖို႔ က်ေနာ္ စဥ္းစားပါသည္။ မိဘမ်ားထံမွ လက္ျဖန္႔ေတာင္းသံုးရသည္ကိုလည္း လိပ္ျပာမလံုေတာ့သျဖင့္ ကိုယ္ ပိုင္ေဆးခန္းဖြင့္ၿပီး ေဆးကုကာ ၀င္ေငြရေအာင္ရွာဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ သို႔ျဖင့္ စက္တင္ဘာလဆန္း ပိုင္းမွစၿပီး ေတာင္ဥကၠလာႏွင့္ ရန္ကင္းအစပ္ ကန္ဘဲ့ဘူတာ႐ံုအနီးရွိ မိုးေကာင္းဘုရားလမ္းမႀကီးေပၚတြင္ (၆) လစာခ်ဳပ္ျဖင့္ အခန္းငွားကာ ေဆးခန္းဖြင့္လိုက္ပါသည္။ ညေန (၅) နာရီမွ ည (၈) နာရီအထိ က်ေနာ္ ေဆး ခန္းသြားထိုင္ပါသည္။

က်ေနာ္သည္ ထိုစဥ္က အလုပ္ႏွစ္ခုကို တၿပိဳင္နက္တည္း လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ က်န္တခုက ေန႔ခင္းပိုင္းအလုပ္ ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္ ၀ါသနာပါသည့္ စာေပလုပ္ငန္းျဖစ္ပါသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ရွိ (၂၇) လမ္း ေအာက္ဘ ေလာက္တြင္ ႐ံုးခန္းဖြင့္လွစ္ကာ က်ေနာ္၏ ဖခင္ ထူေထာင္ထားသည့္ ျမားနတ္ေမာင္မဂၤလာမဂၢဇင္းကို တာ ၀န္ခံအယ္ဒီတာအေနႏွင့္ စတင္တာ၀န္ယူ လုပ္ကိုင္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အလုပ္ႏွစ္ခုစလံုးသည္ စတင္လုပ္ ကိုင္ကာစျဖစ္၍ အ႐ံႈးေပၚပါသည္။ စာေပစိစစ္ေရး႐ံုးမွ အျပစ္ေပးအေရးယူျခင္းခံရမႈေၾကာင့္ (၆) လ ရပ္နား ထားခဲ့ရသည့္ ျမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္းကို အယ္ဒီတာအသစ္ျဖစ္လာသည့္ က်ေနာ္က ျပန္လည္အသက္သြင္းေန ရခ်ိန္ျဖစ္သလို ေဆးခန္းမွာလည္း ဖြင့္လွစ္ကာစျဖစ္၍ လူနာတဦးစ ႏွစ္ဦးစသာ လာေသးသည့္အခ်ိန္ျဖစ္ပါ သည္။

လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း ေလးလခန္႔ ၾကာသည့္အခ်ိန္တြင္ ျမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္းသည္ ေစ်းကြက္တြင္ အေျခအေန ျပန္ေကာင္းလာသလို ေဆးခန္းမွာလည္း လူနာ (၁၅) ေယာက္ေက်ာ္ အေယာက္ (၂၀) ခန္႔အထိ ကုသရသည့္ အေနအထား ျဖစ္လာပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က လူနာတဦးလွ်င္ စမ္းသပ္ခ၊ ေဆးဖိုးအပါအ၀င္ ကုသခကို (၈၀) သို႔မဟုတ္ (၁၀၀) က်ပ္ခန္႔ ယူပါသည္။ အထူးကုဆရာ၀န္တေယာက္ စမ္းသပ္ခ (၂၀၀) က်ပ္ခန္႔ ယူေန ခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တို႔လို အေထြေထြကုဆရာ၀န္မ်ားက စမ္းသပ္ခ (၄၀) က်ပ္ခန္႔ ယူသည့္သေဘာျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် က်ေနာ့္တြင္ ေဆးကုသၿပီး အသက္ေမြးဖို႔မသင့္သည့္ အားနည္းခ်က္ေတြရွိ ေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားမိလာပါသည္။ ထိုအားနည္းခ်က္မ်ားအနက္ သိသာသည့္အခ်က္မွာ ေဆး ကုသေပးၿပီးလ်င္ လူနာမ်ားထံမွ ကုသခေတာင္းရန္ ႏႈတ္ဆြံ႔ေနတတ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေဆးခန္းသို႔လာျပသည့္ လူနာမ်ားတြင္ ဆင္းရဲသားက အမ်ားစုျဖစ္သျဖင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ၌ ငါေတာင္းလိုက္တာ မ်ားသြားမလား၊ လူ နာဆီမွာ ပါမွပါပါ့မလားဆိုသည့္ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္မႈမ်ားႏွင့္ အျမဲတေစ ရင္ဆိုင္ေနရျခင္းအေပၚ က်ေနာ္ စိတ္ က်ဥ္းက်ပ္ေနမိသည္။ မၾကာခဏဆိုသလို ေတာင္းေနက်အတိုင္း (၈၀) ေတာင္းလိုက္လွ်င္ (၅၀) သာပါသည့္ လူနာ၊ (၁၀၀) ေတာင္းလိုက္လွ်င္ (၆၀) သာပါသည့္ လူနာမ်ားႏွင့္ ၾကံဳရပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ မရွိဆင္းရဲသား လူနာမ်ားႏွင့္ၾကံဳလွ်င္ က်ေနာ့္မွာ အသည္းမမာႏိုင္ေတာ့ဘဲ “မေပးပါနဲ႔ေတာ့” ဟုေျပာကာ ကုသိုလ္ယူလိုက္ရ ပါေတာ့သည္။ “မသက္သာေသးရင္ ေနာက္ေန႔ အလကား လာကုပါ” ဆိုသည့္ စကားလည္း ပါးစပ္မွ ေအာ္တို မစ္တစ္ ထြက္သြားတတ္ပါေသးသည္။

ေနာက္အားနည္းခ်က္တခုမွာ လူနာမ်ားက ေတာင္းဆိုသည့္တိုင္ က်ေနာ္က မလိုအပ္ဘူးဟုထင္လွ်င္ အ ေၾကာေဆးပုလင္းႀကီးမ်ား ခ်ိတ္မေပးတတ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ မလိုအပ္ဘဲ လုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ရသည့္ေငြအ ေပၚ က်ေနာ္ လိပ္ျပာမသန္႔၍ ျဖစ္ပါသည္။ ေဆးကုသမႈနယ္ပယ္တြင္ အေၾကာေဆးပုလင္း ခ်ိတ္ေပးျခင္းသည္ မရွက္တမ္း ၀န္ခံရပါက စီးပြားေရးအရ တြက္ေျခကိုက္သည္ဟုပင္ ဆိုရပါမည္။ က်ေနာ္က လူနာကို ေသ ေသခ်ာခ်ာ စမ္းသပ္ၾကည့္ၿပီး ေသြးေပါင္ခ်ိန္ၾကည့္ကာ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ေကာင္းမြန္ေနလွ်င္ အားေဆးေသာက္ ဖို႔သာ ၫႊန္တတ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕လူနာမ်ားသည္ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမျဖစ္ပါဘဲႏွင့္ အေၾကာေဆးပုလင္းေလး ခ်ိတ္လိုက္ရမွ ေနထုိင္ေကာင္းသည့္သေဘာမ်ဳိး ဆိုက္ကို၀င္ေနတတ္ၾကပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ လူနာမ်ားက က်ေနာ့္ေဆးခန္းသို႔ မလာၾကေတာ့ဘဲ မ်က္ေစာင္းထိုးရွိ ေဆးခန္းသို႔သြားကာ အေၾကာေဆးပုလင္းေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ ခ်ိတ္ၾကပါေတာ့သည္။ အဆိုပါေဆးခန္းမွ ဆရာ၀န္သည္ သူတို႔ ေတာင္းဆိုသည္ကို အသာတ ၾကည္ လိုက္ေလ်ာသည့္အတြက္ က်ေနာ့္ထက္ သေဘာပိုေကာင္းသည္ဟုလည္း ထိုလူနာမ်ား မွတ္ယူၾကပံု ေပၚပါသည္။ အဆိုပါေဆးခန္းတြင္ အေၾကာေဆးပုလင္းခ်ိတ္ေနၾကသည့္ လူနာမ်ား ေဆးခန္းႏွင့္ မဆံ့သည့္ အတြက္ ေဆးခန္းေရွ႕၌ပင္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေတြ ခင္းကာ ႀကိဳးတန္းလန္းေတြႏွင့္ ခ်ိတ္ေပးေနသည္ကို ေန႔စဥ္ ျမင္ေတြ႔ေနရပါသည္။

တညေနတြင္ အသက္ (၃၀) ေက်ာ္ အမ်ဳိးသားတဦး ေပါင္ကြတကြတျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ကာ က်ေနာ့္ေဆး ခန္းထဲသို႔ ၀င္လာပါသည္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ရွက္႐ြံ႔သည့္ပံု ေပၚေနပါသည္။ သူ ခံစားေနရသည့္ ေ၀ဒနာ ကိုလည္း သူ႔ဘာသာ သိေနပံုေပၚသည္။ က်ေနာ္ စမ္းသပ္ၾကည့္သည့္အခါ ညာဖက္ေပါင္ျခံတြင္ ေက်ာက္ခဲလို မာတင္းေနသည့္ အက်ိတ္ႀကီး အတန္းလိုက္ ခုေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ကာလသားေရာဂါပိုးေတြရွိသည့္ ျပည့္တန္ဆာမ်ားႏွင့္ အကာအကြယ္မယူဘဲ လိင္ဆက္ဆံရာမွ ကူးစက္လာျခင္းဆိုသည္ကို လူနာအားမေမး ဘဲႏွင့္ ေျပာလို႔ရေနသည္။ အရပ္အေခၚအတိုင္းဆိုလွ်င္ ဖာက်ဳိးသည္ဟုပင္ ႐ိုင္း႐ိုင္းေျပာရမည့္ အေနအထား ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း လူနာက သူ႔ေ၀ဒနာကို သူသိကာ ရွက္႐ံြ႕ေနျခင္းျဖစ္ပံုေပၚသည္။

က်ေနာ္က လူနာအား စမ္းသပ္ၿပီးေနာက္ သူ၏ ေရာဂါအတြက္ ပ႐ိုကိန္းပင္နယ္စလင္ အသားေဆး တရက္ တလံုးႏႈန္း (၂၁) ရက္ခန္႔ထိုးမွ သက္သာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေငြေၾကးကုန္က်မႈေတာ့ နည္းနည္းရွိမည္ျဖစ္ ေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ လူနာက တတ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ အခုလိုျဖစ္ေနသည့္အတြက္ မိန္းမႏွင့္ပင္ ကြဲေတာ့မလိုျဖစ္ ေနေၾကာင္း ရင္ဖြင့္ေျပာျပသည့္အတြက္ ေဆးစမ္းကာ ပင္နယ္စလင္တလံုး စထိုးေပးလိုက္သည္။ သူၿပီးလွ်င္ အိမ္ေထာင္အတြက္ စိတ္ခ်ရေအာင္ မိန္းမကိုပါ ေဆးထိုးဖို႔ လိုခ်င္လိုမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။

ယေန႔အခ်ိန္အထိ ပင္နယ္စလင္ေဆးကို အျပင္ေဆးခန္းဖြင့္လွစ္ကုသသည့္ ဆရာ၀န္အမ်ားစုက ထိုးမေပး ၾကေပ။ ပင္နယ္စလင္သည္ မတည့္သည့္ လူနာဆိုလွ်င္ ေရွာ့ခ္ရကာ ေသေစတတ္ေသာေၾကာင့္ အျပင္ေဆး ခန္းဖြင့္သည့္ ဆရာ၀န္အမ်ားစုက ရမွာႏွင့္ စြန္႔စားရမွာ မကာမိသည့္အတြက္ အရဲစြန္႔ၿပီး မထိုးေပးၾကျခင္းျဖစ္ သည္။ ထိုလူနာအားလည္း အျခားေဆးခန္းမ်ားက ေဆး႐ံုသို႔ သြားေရာက္ကုသဖို႔ ၫႊန္းပံုေပၚပါသည္။ သူက ေဆး႐ံုသြားရမည္ကို ရွက္႐ြံ႕ေသာေၾကာင့္ အမ်ဳိးသားဆရာ၀န္ ကုသသည့္ က်ေနာ္၏ ေဆးခန္းသို႔ အားကိုး တႀကီး ေရာက္လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။ ေဆးထိုးၿပီးေနာက္ ကုသခ (၉၀) က်ပ္ေပးၿပီး ညာဖက္ တင္ပါးကို ပြတ္ကာပြတ္ကာႏွင့္ ထိုလူနာ ျပန္သြားပါေတာ့သည္။

တပတ္ခန္႔ ေဆးထိုးၿပီးသည့္အခါ လူနာ၏ ေပါင္ျခံမွ ေက်ာက္ခဲလို မာတင္းေနသည့္ အက်ိတ္တန္းႀကီး ေပ်ာ့စ ျပဳလာပါသည္။ က်ေနာ္လည္း မိမိ၏ ကုသမႈ ထိေရာက္ျခင္းအေပၚ ေက်နပ္မႈျဖစ္ကာ အားရ၀မ္းသာ ေဆး ဆက္ထိုးေပးေနျဖစ္ပါသည္။ လူနာကလည္း တေန႔ (၉၀) က်ပ္ မွန္မွန္ေပးေနပါသည္။ (၁၁) ရက္ေျမာက္ ေဆးထိုးရမည့္ေန႔တြင္ လူနာက ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ “ဆရာ က်ေနာ့္အေျခအေနက သက္သာပါတယ္။ ဒါေပ မယ့္ မိန္းမပါ အျဖဴေတြ အရမ္းဆင္းၿပီး တကိုယ္လံုးကိုက္ခဲေနတယ္။ မိန္းမက သူ အဲသလိုျဖစ္ရတာ က်ေနာ့္ ေၾကာင့္လို႔ စြပ္စြဲၿပီး လင္မယားခ်င္း ရန္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔ဆီက ပိုက္ဆံေတာင္းမရေတာ့လို႔ ဒီကေန႔ ေဆး ဖိုးကို အေႂကြးမွတ္ထားေပးပါ ဆရာ။ ေနာင္က်ရင္ က်ေနာ္ မွန္မွန္လာဆပ္ပါ့မယ္” ဟု က်ေနာ့္ကို ေတာင္းပန္ ေျပာ ေျပာပါေတာ့သည္။

သူေျပာတာကို နားေထာင္ၿပီး က်ေနာ္ ႐ုတ္တရက္ ေၾကာင္စီစီျဖစ္သြားပါသည္။ ခဏၾကာမွ က်ေနာ္က “ဟာ ဗ်ာ က်ေနာ္က ေငြတိုးေခ်းစားတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးပတ္လည္တဲ့အထိသာ မွန္မွန္ဆက္ထိုးပါ။ အေႂကြး ဆပ္ရမွာေၾကာက္ၿပီး လာမထိုးဘဲေတာ့ မေနပါနဲ႔။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ခင္ဗ်ားမိန္းမကိုပါ ေခၚခဲ့။ သူ႔ကိုပါ ထိုးဖို႔ လိုမယ္” ဟု ေျပာလိုက္မွ လူနာလည္း ေပါ့ပါးသြားပံုရၿပီး ျပန္သြားပါသည္။ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေဆးမွန္မွန္ လာထိုးပါသည္။ ျပန္ခါနီးတိုင္း “ေနာက္မွ ယူပါေနာ္ ဆရာ” ဟု လင္မယားႏွစ္ ေယာက္စလံုး တေယာက္တလွည့္စီ ေျပာေနၾကသျဖင့္ က်ေနာ္ကပင္ သူတို႔ကို ျပန္အားနာေနမိသည္။ အမ်ဳိး သားမွာ ပင္နယ္စလင္ (၂၁) လံုး မျပည့္မီမွာပင္ အက်ိတ္က လံုး၀နီးပါး ခ်ပ္သြားၿပီး လမ္းေကာင္းေကာင္း ေလွ်ာက္လာႏိုင္ပါသည္။ အမ်ဳိးသမီးမွာလည္း (၇) လံုးထိုးၿပီးေနာက္ အျဖဴဆင္းတာ လံုး၀ရပ္သြားၿပီး အကိုက္ အခဲပါ လံုး၀ေပ်ာက္သြားသျဖင့္ (၁၀) လံုးအထိ ဆက္ထိုးေပးကာ ရပ္လိုက္ပါသည္။

သူတို႔လင္မယား ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းသြားၿပီးေနာက္ တလခန္႔အၾကာတြင္ က်ေနာ္ဖြင့္သည့္ ေဆးခန္း စာခ်ဳပ္ ျပည့္သြားပါသည္။ စာရင္းခ်ဳပ္လိုက္သည့္အခါ ေနာက္ထပ္ (၆) လ ထပ္ငွားရန္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့သည့္အတြက္ ေဆးခန္းကို အၿပီးအပိုင္ပိတ္ၿပီး က်ေနာ္ ေန႔ခင္းပိုင္းလုပ္သည့္ မဂၢဇင္းေလာကထဲသို႔ပင္ ေျခစံုပစ္၀င္ေတာ့ မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ေဖေဖၚ၀ါရီလကုန္ခါနီး ရက္တရက္တြင္ ေဆးခန္းရွိပစၥည္း မ်ားကို (၂၇) လမ္းသို႔ ျပန္သယ္ရန္ သိမ္းဆည္းေနမိသည္။

ထိုစဥ္ က်ေနာ္ ကုသေပးခဲ့သည့္ လူနာလင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဟထားသည့္ တံခါးကို တြန္းဖြင့္ကာ ဆြဲျခင္း ေလးဆြဲၿပီး ေဆးခန္းထဲသို႔ ၀င္ခ်လာပါသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ လူနာအမ်ဳိးသားက “ဆရာ ေဆးခန္းေ႐ႊ႕ ေတာ့မယ္ သတင္းၾကားလို႔ က်ေနာ္တို႔လင္မယား ဆရာ့ကို လာကန္ေတာ့တာ။ က်ေနာ္တို႔လင္မယားကို လိပ္ စာေလးေပးခဲ့ပါဦး။ ေျပလည္တဲ့အခါ အေႂကြးဆပ္ရင္း ဆရာ့ဆီ ၀င္ခဲ့ခ်င္လို႔ပါ။ ေနာက္ တခုခုျဖစ္ရင္လည္း ဆရာ့ဆီ လာကုခ်င္လို႔ပါ” ဟုေျပာကာ နာနတ္သီးႏွင့္ ငွက္ေပ်ာသီးမ်ား ထည့္ထားသည့္ ဆြဲျခင္းကို က်ေနာ့္ ေရွ႕ခ်ၿပီး လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး မေျပာမဆိုႏွင့္ ထုိင္ကန္ေတာ့ပါေတာ့သည္။

က်ေနာ့္ထက္ အသက္ႀကီးသူမ်ားျဖစ္၍ အကန္ေတာ့ခံရန္ က်ေနာ္က အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ေသာ္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလံုးက လက္မခံဘဲ အတင္းဦးကုန္းခ်ေနသျဖင့္ မတတ္သာဘဲ ၾကည့္ေနလိုက္ရေတာ့သည္။ က် ေနာ္က သူတို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုး၍ ေဆးခန္းပိတ္လိုက္ေၾကာင္း မေျပာေတာ့ဘဲ (၂၇) လမ္း လိပ္စာကို ေရးေပးကာ ၾကံဳရင္၀င္ခဲ့ဖို႔ ေျပာလိုက္ပါသည္။ သူတို႔လင္မယား ျပန္ရန္အထတြင္ “အေႂကြးလာဆပ္ဖို႔ လိပ္စာ ေပးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အေႂကြးအေၾကာင္း ေမ့ပစ္လိုက္ေတာ့” ဟု လူနာအမ်ဳိးသားကို ပုခံုးပုတ္ႏႈတ္ဆက္ ရင္း ေျပာလိုက္ပါသည္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ က်ေနာ့္ကို ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပံဳးျပံဳး႐ႊင္႐ႊင္ႏွင့္ ျပန္သြား ၾကပါသည္။

ထိုေန႔က ပစၥည္းသိမ္းအၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲသို႔ အျပန္တြင္ (၄၃) ဟိုင္းလတ္ကား ေနာက္ခန္း၌ ထိုင္စီးရင္း လူ နာလင္မယား ကန္ေတာ့သြားသည့္ နာနတ္သီးႏွင့္ ငွက္ေပ်ာသီးမ်ားကို အတန္ၾကာ က်ေနာ္ ငံု႔ၾကည့္ေနမိပါ သည္။ ထိုအခိုက္ တႀကိမ္တခါမွ် မခံစားခဲ့ရဖူးေသာ ပီတိတခုကို က်ေနာ္ ထူးထူးျခားျခား ခံစားလိုက္ရပါ သည္။ ထိုသို႔ ေဖာ္မျပတတ္ေအာင္ျဖစ္ရသည့္ ပီတိထူးကို ခံစားရၿပီးေနာက္ စိတ္ထဲတြင္လည္း အလြန္အမင္း ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသလို ျဖစ္သြားပါသည္။ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းသည့္ မိုးေကာင္ကင္တခုေအာက္သို႔ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး အတူတကြ ေရာက္ရွိၾကသည့္အခါတြင္လည္း အေျခအေနေပးပါက ထိုကဲ့သို႔ေသာ ပီတိထူးမ်ဳိးကို က်ေနာ္ ထပ္မံခံစားခြင့္ ရခ်င္ေနမိပါသည္။

ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ
(ေခတ္ၿပိဳင္အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္ပါသည္)

5 comments:

HYL said...

Hi saya,
I feel like I can't do like this too, so except for some re-leavings, I never thought of running my own clinic.
I know how much percentage of their daily earnings have to spend for health. I feel very easy when I think about how they will eat in their family after they have paid for their health problems.
Because I had experience of selling rice in my aunt's shop. At first i actually do not believe this kind of things happening in Yangon. Very young children who reach the shop, eat the raw rice as soon as they reached. I can't imagine what kind of hunger drove them to do that. They can only buy about 2 tins of rice for whole family, and they come to buy rice when it is about the time of each meal. It was happening in 1997-1998 in Pazuntaung township of Yangon.
I really don't dare to imagine how things are now in these families.

sweet thinzar said...
This comment has been removed by the author.
sweet thinzar said...

ဆရာ
ဖတ္ျပီးေတာ႕ငိုခ်င္လာတယ္။ေက်းဇူးလည္္းတင္ပါတယ္ဆရာရယ္...
အခုလိုမေမွ်ာ္လင္႕ပဲ ဆရာကိုျပန္ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာတယ္...။
ဆရာ့မဂၢစင္းေတြအိမ္မွာရွိပါတယ္...
သေျပ၊ျကီးပြားေရး၊ဓန၊ေရႊေအာင္လံ မဂၢစင္းေတြလည္း အိမ္မွာသိမ္းထားပါတယ္။
စာေရးဆရာေတြကိုခ်စ္ျပီး၊ စာေပကိုျမတ္ႏိုးျပီး၊စာေရးဆရာေတြရဲ႕ဘ၀ကိုနားလည္သူပါ ။
အေဖကိုယ္တိုင္တမ်က္ႏွာ၀တၲုတိုေလးေတြေရးျပီး၊
ရတဲ႕စာမူခနဲ႕ကြၽန္မကိုေက်ာင္းထားေပးခဲ႕တာပါ။
အခုေတာ႕...ဦး၀င္းျငိမ္းတည္းျဖတ္တဲ႕ေရႊအျမဴေတပဲအိမ္မွာ၀ယ္သိမ္းေတာ႕တယ္။
အဓိကေျပာခ်င္တာက...ဆရာ့စာေတြျပန္ဖတ္ရလို႕၀မ္းသာေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဆရာက်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ
ဆြိ ( Australia)

pee said...

Most of the doctors want to get respect as king from people but they respect just money,dont respect people.You are the just a few good doctors.In third countries..i pay the money to the doctor that he want,if he doesnt take car me,i will sue him.Should be like this in our country for money doctor.

DR. MYINT LWIN said...

Hi friend ,
Where are you now ? I just saw your Web site
yesterday night . Now I ' m working in Malaysia for nearly 1 year .
Sam Min Hla is asking me about you and our friends .
We can see in conference call at skype -----drmyint1
and Lets talk later .
Keep in touch with me.
Ph..0143313749
Myint Lwin